Η Αυτοκρατορία του πάθους
The Empire of Passion
Performed by Filippos Vasileiou, video & photos: Ioanna Paraskevopoulou, Evi Kalogeropoulou,
Byron Κalomamas, video editing: Ioanna
There are many forms of addiction.
This performance explores the nature of addiction, loss, and alienation, raising questions about the choices and circumstances that lead people to drug use. We all have passions and weaknesses, and we all must part with something: a country, a city, a home, our clothes—even our own bodies.
The inspiration came from the images of the homeless and drug addicts on Tositsa Street. The thought that their condition might be the result of personal or societal choices—perhaps even our own—sparked the need for action. Instead of offering material aid, I decided to bring this experience into a space where it usually does not belong: the theater, the museum, the gallery.
I created a wooden frame, the outline of a home. Inside, I placed burnt papers, a handmade motion-recording device, a small floating bag filled with red pigment, and a syringe connected to a fishing line, which I held in my hands. Within the frame, my movement interacted with the red pigment until, eventually, I collapsed outside the frame.
Σύλληψη -δημιουργία : Φίλιππος Βασιλείου, Βίντεο-Φωτογραφίες: Ιωάννα Παρασκευοπούλου, Εύη
Καλογεροπούλου, Μπάιρον Καλομαμάς, Μοντάζ: Ιωάννα Παρασκευοπούλου/ 2012
Πρέζες υπάρχουν πολλές
Η performance εξερευνά τη φύση του εθισμού, την απώλεια και την αποξένωση, θέτοντας ερωτήματα για τις επιλογές και τις συνθήκες που οδηγούν τους ανθρώπους στη χρήση ναρκωτικών. Όλοι έχουμε πάθη και αδυναμίες, όλοι καλούμαστε να αποχωριστούμε κάτι: μια χώρα, μια πόλη, ένα σπίτι, τα ρούχα μας—ακόμα και το ίδιο μας το σώμα.
Η έμπνευση γεννήθηκε από τις εικόνες των άστεγων και τοξικομανών στην οδό Τοσίτσα. Η σκέψη πως η κατάστασή τους μπορεί να είναι αποτέλεσμα προσωπικών ή κοινωνικών επιλογών—ίσως και δικών μας—πυροδότησε την ανάγκη για δράση. Αντί να προσφέρω μια υλική βοήθεια, αποφάσισα να μεταφέρω αυτήν την εμπειρία σε έναν χώρο όπου συνήθως δεν ανήκει: το θέατρο, το μουσείο, τη γκαλερί.
Δημιούργησα ένα ξύλινο πλαίσιο, το περίγραμμα μιας εστίας. Στο εσωτερικό του τοποθέτησα καμένα χαρτιά, ένα αυτοσχέδιο μηχάνημα καταγραφής κινήσεων, ένα σακουλάκι με κόκκινο χρώμα που αιωρείται στο κέντρο, και μια σύριγγα δεμένη με πετονιά, την οποία κρατώ στα χέρια μου. Μέσα στο πλαίσιο, η κίνησή μου αλληλεπιδρά με το κόκκινο χρώμα, μέχρι τη στιγμή που καταλήγω λυγισμένος εκτός πλαισίου.
